Fundacja Edukacyjna Jacka Kuronia, która prowadzi Uniwersytet Powszechny w Teremiskach jest autonomiczną organizacją społeczną, tzn. taką, która realizuje własny program, a nie tylko projekty wyznaczane przez konkursy czy priorytety instytucji grantodawczych. Ma to dla nas znaczenie podstawowe.

Uważamy, że w obecnych warunkach, które polegają na upowszechnieniu się poglądu, że przeszczepiony z zachodu model budowy społeczeństwa obywatelskiego jest wystarczający i spełnia zadanie jako organizator społecznej aktywności, potrzebna jest praca nad budową alternatywy. Naszą propozycję nazwaliśmy roboczo budową społeczeństwa obywateli. Co to znaczy? Próbą odpowiedzi na to pytanie był tekst Czy autonomiczne organizacje społeczne są potrzebne? Opisujemy w nim problem, który naszym zdaniem jest powodem zaniku organizacji społecznych działających samodzielnie i promocją organizacji pełniących rolę zleceniobiorców. Kolejnym problemem jest skanalizowanie aktywności społecznej wokół celów i zadań wyznaczanych przez instytucje centralne, samorządy i inne podmioty dysponujące funduszami (rolę organizatora pełnią konkursy grantodawcze). Instytucje te posługują się własną perspektywą w wyznaczaniu celów.

Zespół Fundacji Edukacyjnej Jacka Kuronia i Uniwersytetu Powszechnego im. Jana Józefa Lipskiego w Teremiskach uważa, że zadaniem organizacji społecznych jest widzenie spraw z perspektywy pojedynczego człowieka, szczególnie takiego, który z racji na swe usytuowanie geograficzne i społeczne nie dysponuje w pełni wolnością (Z wolności oraz swobód demokratycznych obywatel jest w stanie korzystać jedynie, gdy zapewnione ma odpowiednie minimum materialne. W przeciwnym razie wartości te pozostają formalną fikcją – cytat z Przewodnika lewicy Krytyki Politycznej.) Prowadzony przez Uniwersytet w Teremiskach akademicki program Szkoły działania jest próbą poszukiwania odpowiedzi na pytanie Co robić?

Uniwersytet Powszechny w Teremiskach jest nieformalną instytucją kultury, której zadaniem jest, między innymi, upowszechnianie kultury i kształtowanie wzorów uczestnictwa w kulturze w miejscach, gdzie ciągłość kontaktu z kulturą została przerwana.